DOAC’s verminderen nadelige klinische events bij AF met intermediair beroerterisico
ESC Congress 2026 – In de gerandomiseerde SINGLE-AF-studie verlaagde DOAC-therapie het risico op een samengesteld eindpunt van beroerte, systemische embolie, ernstige bloeding of CV-sterfte na 24 maanden in vergelijking met geen antistolling bij patiënten met AF en een intermediair beroerterisico.
Deze samenvatting is gebaseerd op de presentatie van prof. dr. Boyoung Joung (Seoul, Korea) tijdens het ESC Congress 2026 - SINGLE-AF: Anticoagulation for atrial fibrillation with intermediate stroke risk.
Introductie en methoden
De huidige richtlijnen voor AF geven aan dat orale antistolling kan worden overwogen (klasse IIa-aanbeveling) bij patiënten met een intermediair beroerterisico, gedefinieerd als een CHA₂DS₂-VASc-score van 1 bij mannen of 2 bij vrouwen. Deze aanbeveling is echter gebaseerd op beperkt bewijs uit gerandomiseerde studies.
In de SINGLE-AF-studie (Efficacy and Safety of Non–Vitamin K Antagonist Oral Anticoagulants for Intermediate Stroke Risk in Patients with Atrial Fibrillation) werd onderzocht of DOAC-therapie nadelige klinische events vermindert in vergelijking met geen antistolling bij patiënten met AF en een intermediair beroerterisico.
SINGLE-AF was een prospectieve, multicenter, open-label RCT die werd uitgevoerd in 18 centra in Zuid-Korea. In totaal werden 1803 patiënten met AF en een CHA₂DS₂-VASc-score van 1 bij mannen of 2 bij vrouwen 1:1 gerandomiseerd naar DOAC-therapie (n=902) of geen antistolling (n=901). In de DOAC-groep kregen patiënten voornamelijk apixaban of rivaroxaban.
Het primaire eindpunt was een netto nadelige klinisch event, gedefinieerd als een samengesteld eindpunt van beroerte, systemische embolie, ernstige bloeding of CV-sterfte na 24 maanden. Secundaire eindpunten waren onder andere de afzonderlijke componenten van het primaire eindpunt, sterfte door alle oorzaken, TIA, klinisch relevante niet-ernstige bloeding, MI en ziekenhuisopname ongeacht de oorzaak.
Belangrijkste resultaten
- Na 24 maanden was de cumulatieve incidentie van het primaire eindpunt 0,5% met DOAC-therapie en 1,5% zonder antistolling. Dit kwam overeen met een absoluut verschil van −1,0 procentpunt (95%BI: −2,0 tot −0,1; HR: 0,31; 95%BI: 0,10–0,94; P=0,03).
- De cumulatieve incidentie van beroerte was 0,3% met DOAC-therapie en 1,1% zonder antistolling (HR: 0,30; 95%BI: 0,08–1,08).
- De cumulatieve incidentie van systemische embolie was 0% met DOAC-therapie en 0,1% zonder antistolling.
- De cumulatieve incidentie van ernstige bloedingen was 0,3% met DOAC-therapie en 0,5% zonder antistolling (HR: 0,75; 95%BI: 0,17–3,35).
- De cumulatieve incidentie van klinisch relevante niet-ernstige bloedingen was respectievelijk 2,5% en 1,6% (HR: 1,58; 95%BI: 0,81–3,08).
- In een post-hocanalyse was de cumulatieve incidentie van ischemische beroerte of systemische embolie 0,1% met DOAC-therapie versus 1,1% zonder antistolling (HR: 0,10; 95%BI: 0,01–0,77), terwijl de cumulatieve incidentie van ernstige of klinisch relevante niet-ernstige bloedingen respectievelijk 2,7% en 2,0% was (HR: 1,42; 95%BI: 0,76–2,63).
- Het effect van DOAC-therapie op het primaire eindpunt leek consistent te zijn in de vooraf gespecificeerde subgroepen.
Conclusie
In de SINGLE-AF-studie verlaagde DOAC-therapie het risico op het samengestelde eindpunt van beroerte, systemische embolie, ernstige bloeding of CV-sterfte in vergelijking met geen antistolling bij patiënten met AF en een intermediair beroerterisico. Het percentage ernstige bloedingen was laag en vergelijkbaar tussen de groepen. Omdat het totale aantal events echter klein was en de studie uitsluitend patiënten uit Zuid-Korea includeerde, moeten de omvang en generaliseerbaarheid van het waargenomen voordeel in aanvullende studies worden bevestigd.
- Onze rapportage is gebaseerd op de informatie die tijdens het ESC-congres 2026 is verstrekt -